मनाची ओढ जगात भरली, थोडी जळती, थोडी हलकी.
आशांचा कोंब, स्वप्नांची केसरी लाट,
मनाच्या काठावर, गुंता जडला सहा.
वाऱ्याच्या कुशीत, मन भिरभिरतं,
जगाची लहर, त्याला खेचून नेतं.
असमान गुंफणे, अनुभवांची कथा,
कधी हसतं, कधी आतून फाटतं.
सामना करताना मन चिरते,
आयुष्याच्या गूढात, धडपडते,
पण ज्याने स्वीकारलं, त्यानेच पाहिले,
दोघांची अनोखी भिन्नता, यांत्रिकी नातं जपले.
मन भासवतं, आयुष्य हळूच चालतं,
दोघांचे नाते, कवितेत हरवून जातं.
उभा राहून समजून घे, या उदात्त प्रवासात,
आयुष्य आणि मन, एकत्रित ते बघतात.
